ﾟ☆ﾟNickY's Little Spaceﾟ☆ﾟ

เป็นปีแล้วสินะที่ไม่ได้มาเขียนอารายที่ space เลย เพราะปกติก็เป้นคนไม่ค่อยจะเขียน blog ซักเท่าไหร่ เวลาก็ไม่ค่อยจะมี ทั้งเรียนทั้งงาน บ้าไปแล้ว เทอมนี้ไม่มีวันหยุด วันหยุดคืออารายไม่ได้เจอมาหลายเดือนแล้ว...เมื่อไหร่จะจบซะที ทั้งๆที่คิดว่าเรียนป.โท นี่น่าจะสนุกเพราะได้เรียนสิ่งที่เราเลือกเอง เค้าไม่ได้มาบังคับให้เรียนนู่นนี่เหมือนป.ตรีแล้วนี่ แต่เอาเข้าจริง มันก็ไม่ต่างกัน แค่ต้องทำรายงานกับเคสอย่างเป้นบ้าเพราะส่งมันทุกอาทิตย์ วิชาเลือกก็ไม่เคยได้เลือก อารายที่อยากเรียนเค้าก็ไม่จัดให้เรียน เซ็งสุดๆ ถ้าไม่มีให้เรียนแล้วเอามาใส่ในรายวิชาทำไม เพื่ออารายมิทราบ หลอกให้เด็กมาเรียนแล้วมีให้เรียน แล้วชั้นมาทรมานตัวเองทำไมไม่เข้าใจ

ก็แค่อยากบ่น เบื่อ...ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องกลับไปอ่านหนังสือต่อ ปีหน้าก็จบแล้วโว้ยๆๆๆ ท่องเอาไว้ ปลอบใจตัวเอง

 

ใครที่เหนื่อยๆ ก็สู้ๆล่ะกัน ไม่มีใครช่วยได้นอกจากตัวเอง...

 

จบ

 

Ps. ไม่ใช่ I love you แต่วันนี้วันมาฆะ ลองไปไหว้พระเวียนเทียนดีกว่า ใจจะได้ไม่เป็นบ้าฟุ้งซ่านเหมือนตอนนี้ 

 

 

คราวนี้หายยยยยยไปนาน ชักเริ่มขี้เกียจเขียน คือมีเรื่องเยอะมากๆแต่กว่าจะมีเวลามาเล่าในนี้มันก็ผ่านไปนานนนนแล้วง่า นี่ก็เดือนกุมภาแล้ว เวลาผ่านไปเร็วดีแท้ รู้สึกเหมือนพึ่งจะปีใหม่ไปไม่นานเอง เล่าย้อนหลังหน่อยล่ะกัน ตอนปลายเดือนธันวา อาทิตย์ที่มันหนาวๆที่กรุงเทพ เราก็ไปงานพืชสวนโลกที่เชียงใหม่มา หนุกหนานมากมาย ไปดูหมีแพนด้าและก็โคอาล่าด้วยล่ะ มันช่างสะอาดและสวยดี 555 (เหมือนในเพลงหมีแพนด้าม่ะ) ดอกไม้ในงานพืชสวนโลกก็มีเยอะมากๆๆ ไม่ว่าแดดจะร้อนเปรี้ยงงงแค่ไหนเราก็ไม่ไหว ถ่ายรูปมาเต็มไปหมดอย่างที่เอามาpost ไว้ใน space นี่ล่ะ เดือนธันวาช่างเป็นเดือนแห่งการเดินทางของเรามากๆ อาทิตย์แรกไปประจวบกะที่บ้าน อาทิตย์ถัดมาไปชะอำกับพี่ๆที่ NG หัวเราะกันทั้งวันดังเมายา อาทิตย์ถัดไปก็เชียงใหม่ สนุกจิง ไม่ได้ไปเที่ยวเยอะๆแบบนี้มานานแล้ว ปีใหม่ก็ไม่ได้ไปไหน สุดเซ็ง เพราะเรื่องระเบิดบ้าบอนั่นแหละทำเอาวันที่ 31 กร่อยเลย แถมพอปีใหม่จะออกไปเที่ยวไหนก็หวาดระแวง นี่เราอยู่ในยุคไหนกันเนี่ย ความปลอดภัยไม่มีเลย...เศร้า

 

พอปีใหม่มาก็โดนมอบหมายงานแบบสายฟ้าแลบอีกแล้วครับ เจ้านายส่งให้ไปดูงานแฟร์พวกของขวัญของแต่งบ้านที่มิลาน....คนเดียว.... ช่าย ฉายเดี่ยวตลอดการเดินทาง ไม่มีใครจากที่ทำงานไปเป็นเพื่อนเราเลยแม้แต่เจ้านายเพราะเค้าติดประชุมที่เมืองไทย จิงๆ มันเป็นหน้าที่ของพี่ Marketing นะเนี่ยแต่เจ้านายบอกว่าเธอเป็นผู้ช่วยชั้น เธอต้องทำได้ทุกอย่าง ฮ่วย...เอางี้เลยนะคะ โชคดีนะที่เคยไปอิตาลีมาแล้วไม่งั้นคงเอ๋อแบบสุดๆ แถมยังฝากภาระใหญ่หลวงไว้ให้เราอีกคือ ให้พยายามคุยกับเจ้าของและคนไทยที่รับผิดชอบเรื่องงานแฟร์ว่าครั้งถัดไปขอให้หอการค้าอิตาเลียนเป็นคนพาคนไทยมาออกงานแฟร์ได้ไหม....เหอๆๆ จะพูดยังไงล่ะนั่น เอาจิงๆ เราก็ไปเจอกับคนอิตาเลียนที่เค้าทำงานให้กับหอการค้าที่นู่นล่ะ แต่ส่วนใหญ่ก็อยู่คนเดียว เหงามากมาย ครั้งนี้ไปแค่ 1 อาทิตย์ แต่อยากกลับบ้านมากๆ เหนื่อยยยยสุดๆๆ ไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย วันๆอยู่แต่ที่งาน T-T เดี๋ยวเอารูปให้ดูล่ะกัน

 

ก็ไม่มีอารายมากแล้วล่ะ นี่ก็กลับมาเมืองไทยแล้ว เย้ๆๆ ดีใจ ที่นู่นหนาวมากๆๆๆๆๆเลยยย อากาศแปรปรวนดี ปกติจะต่ำกว่า 10 มีวันนึง มันขึ้นไปเกือบ 20 ล่ะ งงเลย

 

เดี๋ยวมีอารายหนุกๆจะมาเล่าใหม่ล่ะกันเน้อ

 

 

ไปดูซะนะเพื่อนๆ แม้ plot จะเก่าแล้วแต่โดยรวมน่ารักดี ชอบๆๆ

ร้างลาห่างหายไปเป็นเดือน.....งานยุ่งมากๆเลยตลอดเดือนสิงหาที่ผ่านมา ทั้งงานตัวเอง งานคนอื่นที่ต้องทำมากกว่างานตัวเอง ไม่เคยมีวันว่างกะเค้าบ้างเลย ในที่สุดต้นเดือนก็มาถึงวันที่ได้กดคำสั่งset webที่ตรากตรำทำมาตลอดครึ่งเดือนให้ active มีความสุขจริงๆ แต่ก็นะเวลาแห่งความสุขมักจะอยู่กะเราแค่ไม่กี่ชั่วโมง....55 เพราะหลังจากนั่งยิ้มร่าอยู่หน้าคอมไม่นาน ก็มีงานใหม่คือเช็คศัพท์มานอนรอเป็นfile อยู่ตรง desktopมากมาย โฮๆๆๆ T-T ไม่จบไม่สิ้นชีวิตนี้

เมื่อตอนอาทิตย์สุดท้ายเดือนสิงหา ที่ทำงานเรามีจัดงาน Amarin Book Fair+ Health+Shape ที่ศูนย์สิริกิตต์ เราได้มีโอกาสไปเป็นนางแบบจำเป็นให้เพื่อนที่ทำอยู่หนังสือ shape เค้า Make over หัวเราก็เลยกลายเป็นเด็กฮาราจุกุอย่างที่เพื่อนๆได้เห็นในรูปไปแล้ว แถมยังต้องแต่งตัวใส่ส้นสูง.....สูงจิงๆ แบบว่าไม่สามารถขยับได้กลัวล้ม 55 ก็สนุกดีถ้าให้เราทำเองคงไม่ทำแต่ทำออกมาแล้วก็ฮาดี พี่ๆที่ทำงานจำไม่ได้กันไปหลายคน แม่บอกว่า Make over สามารถเปลี่ยนสัญชาติให้ลูกชั้นได้ด้วยวุ้ย กลายเป็นเด็กญี่ปุ่นอย่างสมบูรณ์แบบ...55 เดี๋ยวไปเรียนภาษาญี่ปุ่นซะเลยจะได้เข้ากะหัวฮาราจุกุ

 

ผ่านไปอีก 1 เดือนและ ไม่รุ้เหมือนกันว่าเร็วหรือเปล่าเพราะบางครั้งก็อยากให้เวลามันช้าเดี๋ยวก็อยากให้เร็ว...เอาเป็นว่า กันยานี้ผ่านโปรที่ทำงานแล้ว แต่เงินคงไม่ต่างจากเดิมอยู่ดี 55

วันก่อนไปกินอาหารญี่ปุ่นกะเพื่อนเพื่อส่งจาจ้าบิงที่จะไปเรียนฝรั่งเศส สนุกสนาน แย่งกันพูดตลอดเวลา ทำงานแล้วจะเจอกันทีนี่ลำบากจิงๆ วันนั้นฝนก็ตกเรากว่าจะออกจากที่ทำงานไปถึงมาบุญครองชั่วโมงกว่า..แต่ก็ยังไปทันกินอยู่ดี ไม่พลาด55

 

พอและ...ว่างเมื่อไหร่จะมาเขียนใหม่ สงสัยคงต้นเดือนหน้าเลยละมั้งคราวนี้ สู้ๆ...

เมื่อวันเสาร์ไปถ่ายรูปรวมของคณะมา เลยได้ฤกษ์แต่งหน้าทำผมถ่ายรูปกะเพื่อนๆพี่น้องมากมาย เดินไปเดินมาทั้งวันทำเอาเท้าระบมไปหมดเลย...นี่ขนาดรองเท้ามันไม่กัดนะ แต่เราคงซื้อส้นสูงไปหน่อย+ถุงน่องลื่นปรื้ดของเรา ทำเอาทั้งเมื่อยและทั้งเกร็งจนเท้าพองเลย... ที่ฮาที่สุดคงเป็นตอนขึ้นสแตนด์ถ่ายรูปรวม คณะเราต้องขึ้นตอนบ่ายโมงครึ่งแต่ตอนนั้นอากาศก็สุดแสนจะเป็นใจ มืดครึ้มมาเลย.... แบบว่ากรูตกแน่ๆๆ...555 พวกอบจ.ก็เลยเร่งให้พวกบัณฑิตสาวๆรองเท้าสูงทั้งหลายวิ่งและปีนขึ้นสแตนด์อย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ กว่าจะไต่ขึ้นไปยืนกันครบ 200 คนได้ใช้เวลาพอสมควรเพราะมันไม่มีอารายเกาะเลยขอบอก โดยเฉพาะแถวบนสุด หวิว....จัดๆ
และแล้วฟ้าดินลงโทษ....ฝนตกฟ้าผ่ากระหน่ำจนต้องวิ่งลงจากสแตนด์แทบไม่ทัน หลังจากที่ยืนรอมา 1 ชั่วโมงก็ปีขึ้นไปใหม่อีกรอบเพื่อถ่ายรูป1นาที
กลับมาบ้านสลบเหมือด แต่ก็สลบขอโฮกข้าวก่อนเพราะไม่ได้กินเลยทั้งวัน สามารถจริงๆ ก็เอารูปบางส่วนมาลงไว้ที่spaceแล้ว เข้าไปดูได้เต็มที่

อาทิตย์สุดท้ายของเดือนงานยุ่งมากมาย.....อยากกลับบ้านไปนอนกลิ้งจังเลย แงๆๆ T-T

 

PS.ใครว่างวันที่ 14 ก.ค. อย่าลืมมาถ่ายรูปงานรับปริญญาด้วยกันน้า ช่วงบ่ายๆเราก็ออกจากหอประชุมแล้วล่ะ